چـــــاف و چمخالــــه
اخبار و دانستنیهای منطقه سر سبز و ساحلی چــــاف و چمخــالــه 
لینک دوستان
پل خشتی لنگرود این پل روی رودخانه ای که لنگرود نام دارد و آب آن از یکی از نهرهای سفیدرود است،و از میان داخل شهر می گذرد، بناء شده است.طول این پل بالغ بر 37 متر است و عرض آن 5/4 متر و ارتفاع بلندترین نقطه پل از سطح رودخانه 70/9 سانتی متر است. که دو قسمت شهر فشکالی محله را به راه پشته متصل می سازد.این پل را شخصی به نام (حاجی آقا پرد) ساخته و بنابر روایتی پل مزبور در محل پل قدیمی بدستور حاجی آقا بزرگ منجم باشی، در زمان سلطنت فتحعلی شاه، ساخته شده است.و در کتاب (دارالمرز ولایت ،گیلان،رابینو) در مورد این پل چنین آمده است: پل خشتی لنگرود،پلی که با آجر و ساروج ساخته شده و دارای دو دهانه فراخ برای عبور کشتی است،37 متر طول و12 متر ارتفاع دارد و مربوط به دوران صفویه است، در بعضی جاها نیز به عهد تیموری و ایلخانیان نسبت می دهند.


موضوعات مرتبط: طبیعت منطقه، فرهنـــــــگی
برچسب‌ها: تاریخچه, پل خشتی, لنگرود
[ شنبه بیست و پنجم آذر 1391 ] [ 17:26 ] [ یاســـرف.چ ]

جدایی‌ ام از زادگاهم  باعث شده که دلم همیشه برای گیلان تنگ ‌بشه ، برای آسمان کبودش، ابرهای سیاهش، نم‌نم بارانش، زمین‌های خیس و آب‌گرفته‌اش، هوای نمناک و مرطوبش. برای همین هم از هر فرصتی برای بازگشت به گیلان استفاده می‌کنم. البته نه مثل مسافرهایی که منتظر یک روز تعطیلند تا مثل مور و ملخ بریزند داخل جاده‌ها و گاز بدهند طرف شمال.

من برای تفریح و خوشگذرانی به گیلان نمی‌روم بلکه برای دیدن پدر و مادر و اطرافیانم به شهرم سفر می‌کنم. برای نفس کشیدن.برای آرامش . برای زنده شدن خاطراتم. برای پرسه زدن در کوچه‌های قدیمی، مزارع برنج و چای و مرکبات که کم‌کم در حال نابود شدن و مدرن شدن هستند!

چند سالی هست که گیلانِ من آن گیلان قدیمی و تاریخی و همیشگی نیست. همه چیز عوض شده. طبیعت عوض شده، آدمها هم عوض شده‌اند. چون زمانه عوض شده است. گیلان، دیگر سرزمینی برای زندگی نیست، انگار جایی است برای تفریح و خوش گذراندن و خوش بودن. گیلان تبدیل شده به پارک و بوستانی برای سپری کردن تعطیلات. همین. انگار نه انگار که آنجا هم مردمی زندگی می‌کنند که مثل همه مردم ایران مشکلاتی دارند و توقعاتی.

در این سالها گیلان به یک پارکینگ بزرگ تبدیل شده. پارکینگی برای خودروهای غیر بومی در تعطیلات! کافیست یکی دو روز تعطیل شود، آن وقت انواع و اقسام ماشین‌ها و آدم‌ها مسابقه می‌گذارند برای زودتر رسیدن به دریا و جنگل. و متاسفانه تمام این تعطیلات و مسافران دوست داشتنی پرده ای برای پوشیده شدن تمام مشکلات مردم این سرزمین .مشکلاتی که مردم را می رنجاند ولی به دلیل توریستی بودن منطقه دیده نمیشود و مسئولین به آن بهائی نمیدهند .

با تمام این گفته ها و با تمام وجودم  من بازهم گیلان عزیزمو دوست دارم

من گیلانو دوست دارم چون وطنمه . چون خاكمه . چون من یه گیلم. چون اجدادم قرنها اینجا زندگی كردند.

چون می خوام بعد ازمرگم تو گیلان دفنم كنن. 

نه فقط به خاطر  اینكه آب و هواش معتدله نه واسه اینكه كوه و دریا و جنگل داره بلكه بخاطر اینكه سرزمین جاوید اساطیر قوم منه که همیشه سرسبز و زنده بوده

قلب هر گیل و دیلم باید اول و اول فقط برای سربلندی سرزمینش گیلان بطپه.

عاشقتم گیلان 

یاسر ف.چ

 



موضوعات مرتبط: طبیعت منطقه، فرهنـــــــگی
برچسب‌ها: گیلان, گیلان دوست داشتنی
[ پنجشنبه ششم مهر 1391 ] [ 16:50 ] [ یاســـرف.چ ]

شیمه گول گولی چهارشنبه موبارک



موضوعات مرتبط: درباره چاف و چمخاله، گــــالــــری عــــکس، فرهنـــــــگی
برچسب‌ها: چهارشنبه سوری, گیلان, لنگرود, چاف و چمخاله
[ سه شنبه بیست و سوم اسفند 1390 ] [ 14:41 ] [ یاســـرف.چ ]
داستان بسیار زیبا و خواندنی گیلکی

تورشِ هالی (آلوچه ترش)


 از :فرزین فخریاسری

غروب بو، ماشَل‌زن (1) خور برسانه خو خاخورزه خؤنه، بده این ِ خاخورزه دیله غم بئیته، اِیوؤن ِ سر نیشتهٰ. بمأ این ِ ور، بگوت: «هأ زینب؟ ده چی بُوبه؟ نکونه تی کشتی‌ئن غرقا بون. بگو بئینم چی بُوبه؟ تی دیل ِ گبؤنه همهٰ فوکون بیرون، خوره ندار، دونیا قرض بدار، تی گبه ندار. اَههٰ فوکون...»


زینب خو سره جؤر بیارد. ماشل‌زن بده این ِ اَرسو(2) هیتؤ هما دره، بگوت:

«فوکون زینب جؤن، فوکون. مو دؤنم چی بُوبه. خْب ده، پئر و مار کی پیرا بون، ایشؤن ِ اجل رسه ده. یک سال آزگار بوگذشته، تی پیرهن ِ سیا در بیار، خُب نیه، تو جوؤنی.»


زینب بگوت: «نه ماشل‌زن، ای حرفؤن نیه. می بختِ ره ناله کؤنم. همه می فک و فامیلؤن، می خویش و قومؤن بوشؤن خو زندگی سر، خوره خؤنه‌سؤنی(3) دارن، ولی مو هیتو هیسأم، بی‌سرپناه.


ماشل این ِ سر داد بزا بگوت: «بی‌سرپناه؟ تو مگه خودا نداری؟ مو مگه بموردأم؟ تی خالو(4) تی خویش و قومؤن نیسأن؟ تی مچهٰ گازا گیر، عیبه!

بدأ امو گندمه ببینیم، مو فرده شوم(5) حاج‌رضا پهلو، تره دعا بنویسه، خاطرجمع ببو.»

زینب بگوت: «اونه که دوته زن داره؟»

- «خُب بداره. دَه‌تِه بداره، تو چی‌کار داری که او چن‌ته زن داره؟ ولی تی بخته بازا کؤنه. تره مگه چی بوبه؟ تو نجابت داری و از هر ته تی انگشتؤن ِ جی یه‌ته هونر کَله(6)، بدأ فرده ببون! شوم این ِ ور... اینه تره بگوم، تورش ِ هالی دار ِ سر نمؤنه.


××× فرده ببو. ای فرده، یه بُرج(7) طول بکشه... تا یه روز ماشل‌زن هنده خوره برسانه زینب ِ ور، بیده خاخورزه خؤنه، آدم شؤن‌همأن کؤنن و زینب ِ رنگِ رو هم بازا به و هیتو کرکر زَنه(8)! تعجب بگود و بگوت: «ده چی ببو تی ساکه واوؤدی؟ (9) زینب تام بزا از خجالت. هیچ‌چی نگوت. این ِ خاخور بگوت:

- «زینب، حاج‌رضا دوعانویس ِ دوته زن ِ اُؤسی(10) بوبه...»

ماشل‌زن بگوت:

«خُب این ِ قسمت هم اینه ده. خودا خوره دؤنه چی‌کار بکونه... بدِیْ زینب، بدی تره نؤتم تورشِ هالی دار ِ سر نمؤنه...


توضیح واژه‌ها:

1) خاله 2) اشک 3) خانه و زندگی 4) دایی 5) می‌روم 6) می‌ریزد 7) ماه 8) می‌خندد 9) دهانت را باز کردی 10) هوو.

منبع : گیلکی پاچه داستان


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی، هنــــــــری
برچسب‌ها: داستان گیلکی, ترش هالی, آلوچه ترش
[ جمعه هفتم بهمن 1390 ] [ 10:25 ] [ یاســـرف.چ ]

عکسهای بسیار زیبا از لنگرود در دهه 50 و 60

منبع وبلاگ پال نیوز


 همانطور که در عکس زیر مشاهده میشود مردم روستاهای اطراف لنگرود محصولات کشاورزی خود را نظیر پیاز با نو NOW واز راه رودخانه به محدوده بازار لنگرود رسانده و به فروش میرسانند .



برای دیدن تمام تصاویر حتماً به ادامه مطالب بروید


موضوعات مرتبط: درباره چاف و چمخاله، گــــالــــری عــــکس، فرهنـــــــگی
برچسب‌ها: عکس, قدیمی, لنگرود, عکسهای, شهر, مردم شناسی
ادامه مطلب
[ سه شنبه سیزدهم دی 1390 ] [ 22:34 ] [ یاســـرف.چ ]
همه شما دوستان حتما این شعر را شندیده اید یا در جایی خوانده اید:


آنکس که بداند و بداند که بداند
اسب خرد از گنبد گردون بجهاند


آنکس که بداند و نداند که بداند
بیدار کنیدش که بسی خفته نماند


آنکس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به منزل برساند


آنکس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهر بماند


"ابن یمین "

اما در دنیای امروز و در اطراف ما در بیشتر اوقات وضع جور دیگری است:

آنکس که بداند و بداند که بداند

باید برود غاز به کنجی بچراند


آنکس که بداند و نداند که بداند
بهتر برود خویش به گوری بتپاند


آنکس که نداند و بداند که نداند
با پارتی و پول خر خویش براند


آنکس که نداند و نداند که نداند

بر پست ریاست ابدالدهر بماند


منبع : رونوشت های اسمانی


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی
[ سه شنبه سیزدهم دی 1390 ] [ 21:49 ] [ یاســـرف.چ ]

برفا مانه پشمک بابا ای قرانه پشمک

حراج بوبو پشمک بره دوزاره پشمک

 

حتما این شعر شاد و مفرح را شنیده اید. شعری که پر است از استعاره ها و مثال های شاد و خنده دار و زیبا که دل هر گیلک زبانی را شاد می کند.

این ترانه را مردم رشت در سالهای پیش از انقلاب در دهه سی و چهل و پنجاه و حتی پس از انقلاب در دهه شصت در کوچه های صومعه بیجار و ویشکایی و ساغریسازان و بازار و  دیگر نقاط رشت از دهان مرد کوتاه قدی می شنیدند که با گاری خود در این کوچه ها و در بازار رشت قدم می زد و پسمک می فروخت. مردی کوتاه قد، با موی کوتاه که دوراور سرش رو فرا گرفته بود و موی میانه سرش ریخته بود. مردی با قیافه ای بور که اگر می دیدیش به راحتی می فهمیدی گیلک است. از آن قیافه های گیلانی که آدم می بیند.

او این ترانه را می خواند و به فروش پشمک می پرداخت. البته او به غیر از رشت به بازار های هفتگی دور و اطراف هم سر می زد و پشمک می فروخت و آواز می خواند. در دهه چهل بود که ارکستر انزلی نزد این پشمک فروش دوست داشتنی آمد و شعر او را جاودانه نمود. آنها در متن شعر تغییراتی دادند و اضافاتی کوچک انجام دادند و شعر او را به صورت ارکست سمفونی اجرا کردند و این اولین اجرای رسمی این شعر بود. پس از ارکستر انزلی خواننده هایی این شعر را بازخوانی کردند.

پیرمرد پشمک فروش در اواخر عمر خود به بیماری قند دچار شد و در دهه هفتاد یک پای خود را به علت بیماری قند از دست داد و بلاخره در اواخر دهه هفتاد در بیمارستان پورسینای رشت چشم از جهان فرو بست. او در دهه هفتاد دیگر پشمک نمی فروخت و در خیابا شیک جنب بازار و میدان شهرداری رشت با همان گاری در کنار دیگر نوار فروش های شهر به فروش نوارهای کاست موسیقی می پرداخت. همان جایی که هنوز هم تعدادی از نوار فروش ها هستند و هر وقت که از آنجا رد می شوی صدای موزیک شادی می شنوی که نوار فروش ها گذاشته اند و به قول یکی از دوستان که برای گردش به رشت آمده بود این منظره ی زیبای شهر در کنار موسیقی شادی که گهگاه از ان طرف آبی ها هم هست خود یک جاذبه ی گردشگری برای شهر شده است.

به هر حال پیرمرد پشمک فروش رفت ام انه از دل و از یاد قدیمی های شهر که هنوز او را به یاد دارند که از گذر ویشکایی به صومعه بیجار می آمد و از آنجا به ساغریسازان و مسجد صفی و کوچی میدان و بازار. پیرمرد پشمک فروش چشم از جهان بست اما صدای او صدای مردم رشت که نه صدی مردم گیلان شد که می خوادند:

آخه تی جانه کر پشمکیم خانه به دوشم

 و آدم را گواهی می دهد که پرنده مردنی ست پرواز را به خاطر بسپار.

 

به قلم پدرام مژدهی

 


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی، هنــــــــری
برچسب‌ها: ارزان ببو پشمک, ناصر مسعودی, دانلود
[ یکشنبه چهارم دی 1390 ] [ 18:29 ] [ یاســـرف.چ ]

زندگینامه استاد ناصر مسعودی میراث دار آواز گیلکی

سرزمين گيلان که از استانهاي سرسبز و افتخار آميز ايران است، با آن گنجينه هاي پربار و غني موسيقي محلي ( فولکلوريک ) هميشه الهام بخش و راه گشاي آهنگسازان و هنرمندان و اساتيد بزرگ در هنرهاي گوناگون بوده است. از جمله، استاد بزرگ« ابوالحسن صبا » وقتي به گيلان سفر کرد و رياست مدرسه صنايع ظريفه اين استان را پذيرفت با استقبال و ذوق و استعداد مردم اين سامان در موسيقي روبرو گرديد و با عشق و علاقه به کشف گوشه هايي از نواهاي موسيقي محلي اين ديار همت گماشت که از جمله قطعه « رقص چوبي قاسم آباد » ، « زرد مليجه » ، « گوسفند دوخوان » و قطعاتي ديگر که در آثار آن استاد بزرگوار باقي مانده که بيشتر آنها در مايه « دشتي » است. اين خود گواه ذوق و هنر سرشار سرزمين گهربار و هنرپرور گيلان است. کودک گيلاني از بدو تولد تا هنگامي که مسئوليت زندگي به دوشش مي افتد گوش و روانش با نغمات دلنشين ترانه هاي روستايي در شاليزارها ، جنگل ها و لب رودخانه ها پرورش مي يابد.



ناصر مسعودي در چنين فضايي به سال 1314 در رشت، محله « صيقلان » متولد مي گردد. هنوز بيش از سه بهار از عمرش نگذشته بود که پدرش را از دست داد ، در آن زمان خانواده مسعودي مجموعاً عبارت از مادر و سه خواهر و سه برادر مي شدند که ناصر کوچکترين آنها بود. بار مخارج تامين زندگي به دوش خواهر بزرگتر که از هنر خياطي برخوردار بود محول شده بود به همين دليل بعد از فوت پدر به منزل جديدي که در گذر « سوخته تکيه » کوچه « مستوفي » نقل مکان مي کنند. صداي گيرا و نغمه خواني در خانواده ناصر موج مي زد به طوري که همگي آنها از صداي خوش و دلنشين بر خوردار بودند ولي مشکلات گذران زندگي مجالي براي شکوفايي به آنها نمي داد پس ناصر هم نمي توانست از محضر و مکتب استادي برخوردار شود و تنها الگوي او در هنر آواز، امکانات متفرقه اي بوده که در اطرافش وجود داشته است


موضوعات مرتبط: استاد فریدون پوررضا، متنوع از منطقه، فرهنـــــــگی، هنــــــــری
ادامه مطلب
[ یکشنبه چهارم دی 1390 ] [ 18:9 ] [ یاســـرف.چ ]

 

    یلداتون مبارک دوستان   


       

 

طولاني‌ترين شب سال در گيلان فرصتي است براي آموختن‌هاي بسيار و بازآموزي شيوه‌ها و راهكارها و انتقال تجربيات گذشتگان به نسل جديد براي زندگي بهتر و پشت سر گذاشتن دشواري‌ها و رسيدن به سپيده دمان نوبختي.
در اين شب پيران و جوانان به دور هم‌حلقه مي‌زنند و از تجربيات گذشتگان پند مي‌گيرند و دور هم نشيني خانواده‌هاي گيلاني در شب چله نشان از انجام صله رحمي دارد كه از ديرباز به آن اعتقاد دارند.
در اين شب قصه‌گويي پيران از افسانه‌هاي ايراني و اتفاقات گذشته براي كوچكترهاي خانواده جلوه‌اي ديگر دارد.
دراين شب از ميهمانان با انواع ميوه‌هاي پاييزي چون انار، پرتقال ، گلابي ، خوج " گلابي محلي "، به ،نارنگي ، ليمو، ازگيل و از همه مهمتر هندوانه به عنوان نشانه اصلي شب چله پذيرايي مي‌شود.
تفال به اشعار حافظ شيرازي و گشتن سرنوشت خانواده در دل اشعاراين پير عارف ايراني از ديگر جلوه‌هاي شب چله است .
سبزي پلو با ماهي به ويژه ماهي شور دراين شب يكي‌از غذاهاي سنتي و مهمي است كه خانواده‌ها براي پذيرايي از ميهمانان تهيه مي‌كنند و در كنار ساير غذاها با آن از ميهمانان پذيرايي مي‌كنند.
شب چله گيلاني براي زوج‌هاي جوان هم شبي به يادماندني است و در اين شب خانواده داماد براي عروس خود هدايا به همراه انواع ميوه‌هاي شب چله مي فرستند و دو خانواده به همراه ميهماناني ديگر به خوشي و شادماني اين شب بلند پاييزي را به سپيده دم خوشبختي پيوند
علاوه بر این در گیلان هندوانه را حتماً فراهم می كنند و معتقدند كه هر كس در شب چله هندوانه بخورد در تابستان احساس تشنگی نمی كند و در زمستان سرما را حس نخواهد كرد. «آوكونوس» یكی دیگر از میوه هایی است كه در این منطقه در شب یلدا رواج دارد و به روش خاصی تهیه می شود. در فصل پاییز، ازگیل خام را در خمره می ریزند، خمره را پر از آب می كنند و كمی نمك هم به آن می افزایند در خم را می بندند و در گوشه ای خارج از هوای گرم اتاق می گذارند. ازگیل سفت و خام، پس از مدتی پخته و آبدار و خوشمزه می شود. آوكونوس ازگیل در اغلب خانه های گیلان تا بهار آینده یافت می شود و هر وقت هوس كنند ازگیل تر و تازه و پخته و رسیده و خوشمزه را از خم بیرون می آورند و آن را با گلپر و نمك در سینه كش آفتاب می خورند.

موضوعات مرتبط: طبیعت منطقه، فرهنـــــــگی
ادامه مطلب
[ سه شنبه بیست و نهم آذر 1390 ] [ 21:0 ] [ یاســـرف.چ ]
جواب سلام را با علیک بده

جواب دروغ را با راستی

جواب زشتی را به زیبایی

جواب دورنگی را با خلوص

جواب تشکر را با تواضع

جواب کینه را با گذشت

جواب بی مهری را با محبت…

جواب ترس را با جرأت

جواب دشمنی را با دوستی

جواب خشم را به صبوری

جواب نامردی را با مردانگی

جواب یکرنگی را با اطمینان

جواب حسادت را با اغماض

جواب بی ادب را با سکوت

جواب نگاه مهربان را با لبخند

جواب لبخند را با خنده

جواب گناه را با بخشش

و جواب دوست داشتن را با عشق(ماهک)


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی
[ دوشنبه بیست و هشتم آذر 1390 ] [ 15:53 ] [ یاســـرف.چ ]

سروها ایستاده می میرند .....



اینجا گیلان است فرش سبز بندگی  به وسعت تمام زمین هایش پهن است

من گیلانی ام از نسل باران ...از نسل سروهای همیشه سبز گیلان ..

من گیلانی ام از نسل جنگل ..من جنگلی ام ...فخرم این است که تنم بوی شالی می دهد بوی زندگی ...

من گیلانی ام ،یاد گرفته ام که کاسه ام گرچه خالی ست اما پرش کنم از مهربانی و از میهمان خودم پذیرایی کنم ..من از جنگلی ها یاد گرفته ام سر روبرو ی اجنبی به زور پایین نیاورم وکمر خم نکنم به نوکری ....اما نوکر هرچه مرد هستم و انسان و هرکه با زور بازو نان می خورد من خاک پای مردان خستگی ناپذیرشمالی ام من یاد گرفته ام روی پای خود بایستم تا مادر دوشا دوش پدر در شالیزار کارکند ....

من گیلکم زبانم حرف دلم است نه حرف ریا ...لهجه ام را بیشتراز خودم دوست دارم .من متنفرم از همه آنانی که لهجه ام را دست آویزچند لحظه خوشی خود می کند.

شالیزارم را سجاده بندگی خدایم میکنم ودریایم را ضامن دعایم .....

من خدا را لای گلبرگ های گل محمدی می بینم ..و می دانم که سروها ایستاده می میرند

  من .... و من  از نسل میرزا یم ....


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی
[ چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390 ] [ 19:5 ] [ یاســـرف.چ ]
کرب زنی(سنگ زنی) در ایران کم نظیر(بی نظیر) است و این مراسم در شهر لاهیجان، از دیرباز به طور ویژه و با شکوهی توسط عزاداران محله "شعربافان" (شوراب محله‌ای ها) اجرا می شود.


برخی (اهالی شعربافان) معتقدند مرحوم محمد ابراهیم غبرائی( متخلّص به فانی ) در سفری که اواخر قرن 12 هجری شمسی به کربلا داشت، این نوع ویژه عزاداری را دید و پس از جست‌و‌جو درباره تاریخچه و فلسفه وجودی آن در بازگشت به شهر خود( لاهیجان ) با توجّه به طبع شعری که داشت ریتم های جدیدی برای آن ابداع کرد و مرثیه هایی به زبان فارسی برای آن سرود و آن را در شب دسته محلّه شعربافان به اجرا در آورد.



کاربزن ها در حالیکه اکثرشان لباس سیاه به تن دارند پاره چوبی استوانه ای شکلی به سنگینی 400 تا 600 گرم که از میان به دو برابر تقسیم شده و هر پاره تسمه ای چرمی پیکر خود دارد که در کف دست جای می گیرد و با تکه چرمی که به پشت دست بسته می شود و دست کرب زن در میان آن قرار می گیرد با حرکات مخصوصی این دو تکه چوب را در زیر پا و پشت سر خود در حالیکه خم و راست می شوند با ضرب آهنگ خاصی، یکنواخت به هم زده و به صدا در میاورند (با وزن مرثیه ای خاصی که مرثیه خوانها آن را می خواننَد آنها را به هم می کوبند و قسمتی از مرثیه را به عنوان جواب مرثیه، تکرار می کنند) یک چیزی شبیه به شکل عزاداری جنوبی که با سر و صدای فراوان آلات فلزی است.


این رسم علاوه بر لاهیجان در سبزوار، سمنان نیز اجرا می‌شود ولی آن‌ها با شیوه‌ای متفاوت کرب‌ها را بر‌هم می کوبند. این مراسم در شب هشتم و همچنین در روز عاشورا توسط محله شعربافان اجرا می شود.


دو روایت برای این مراسم روایت می‌شود:
1 - این رسم بر جا مانده از دوران سیاوش است. آن روز که پیکر خونین سیاوش را از توران به ایران می آورند سوگوارانی که در پی او روان بودند سنگ بر هم کوفته و مویه می کردند.


2- دیگری می‌گوید: هنگامی که حضرت زینب می‌خواست برای اهل کوفه سخنرانی کند. عده‌ای به دستور ابن زیاد سنگ‌هایی را برهم می‌زدند تا صدای حضرت زینب به مردم نرسد.در این هنگام حضرت فرمودند:اُسکت(ساکت شو) که بعد از این واقعه دیگر هرچه سنگ‌ ها را بر هم زدند فایده‌ای نداشت.


برات:
بامداد روز عاشورا، برخی از سوگواران که خواسته ای در دل دارند ظرفی از خرما را برداشته و در هر نان تمیجان ( نانی بومی و ساخته شده از برنج است) چند دانه خرما قرار داده و دور نان را با کلش (ساقه برنج) پیچیده و میان نزدیکان و همسایگان پخش می کنند تا شاید خواسته شان بر آورده شود. این مراسم را مردم لاهیجان برات می نامند.


موضوعات مرتبط: درباره لاهیجان، فرهنـــــــگی
[ شنبه نوزدهم آذر 1390 ] [ 20:39 ] [ یاســـرف.چ ]

شعرهای سنتی وقدیمی گیلان از محبوبیت خاصی نزد گیلک زبانان برخورداره . این اشعار نوشته شده و منظومه نیست بلکه سینه به سینه و نسل به نسل نقل شده و خوانده شده .  این اشعار به نام شاعر خاصی نیست بلکه این اشعار توسط مردان وزنان گیلانی در مزارع کشاورزی و در شالیزارها و باغات چای و میوه  به صورت دست جمعی خوانده میشد . معمولاً این اشعار با ضرب خاصی و با " واگیر " همراه بود که خود نشانگر اجرا شدن دست جمعی این اشعار زیبا و دلنشین میباشد . معمولادر جشنهای عروسی نیز گریزی به این اشعار زده میشود و با لباس  سنتی و رقص قاسم آبادی اجرا میگردد . گیلک ها این اشعار رو شنیدن .

در سالهای اخیر  نیز اساتید بزرگی نظیر فریدون پوررضا برای زنده نگه داشتن این اشعار به صورت سنتی به اجرای مجدد آن پرداخته اند .


می جان یاری دگوده بو قباگالشی                          آها بگو

امره بجار بومه بو زحمت بکشی                               آهابگو

می چلچرانه (۲)                                               ویه   ویه(۲)

امشو شیمی خونه ور شیرینی خورانه

دل گوته منم   شو خوته منم   آفتابه او سنگینه   جور گیته منم

چندی مه پوست وا بکنم می پرتقاله                         آها بگو

چندی نگاه وا بکنم بلندی بالا ره                               آهابگو

بلندی بالای نگودبو می دیل کاره                              آهابگو

امروز نشاس وا بکنبم فردا دوباره                             آهابگو

می چینی کاسی                                               ویه ویه

قربان بشم لاکوی تی چرب راسی

می چینی قوری                                                ویه ویه

تازه یارم هگیتبو تی چشم کوری

دل گوته منم   شو خوته منم   آفتابه او سنگینه   جور گیته منم


"دوستانی که میتونن با ضرب و آهنگ اصلیش بخونن که تجدید خاطرات بشه "

از : یاسر ف . چ


موضوعات مرتبط: درباره چاف و چمخاله، فرهنـــــــگی
[ جمعه چهارم آذر 1390 ] [ 16:3 ] [ یاســـرف.چ ]

آياميتوان كودكي رابدون زادگاه متصورشد.

كودكي من گره خورده باكوچه باغهاي  ساحل چــاف .                                                   

كودكي من گره خورده بامردم خوبش ، با محرمهایش و در صف سینه زنی مساجدش و  با ماهیگیری با قلاب و با اشکل بازیهای تابستانی در شالیزارهایش.....

  کودکی من گره خورده با آرزوی نو سواری در مردابش کودکی من گره خورده با خاطرات با پدر  در تیلمار های کرم ابریشم                                                           

 و باهمه عاشقي هاي دوران نوجواني ام .باهمه اميدهاي روزهاي جواني ام ،گره خورده با اين سرزمين سرسبز اهورایی و با ترنم باران زیبایش .      

چاف  من‌‌، مردان زحمتکشت را،مادران مهربانت را،جوانان برومندت را،دختران زيبايت را،كودكان بي همتايت را،باغهاي هندوانه ات را و درختان

سبزت  را،پرندگان خوش آوايت را،خاك خوبت رادوست دارم ،و دستان پینه بسته کشاورزانت را و شانه های ماهیگیرانت را میبوسم اي ساحل زيباي ايران .

آنجاست وطنم .

                         -----------------------------------------------------------------------------------

خیلی وقتها که به روزهای کودکی ام فکر می کنم ،این سوال رو از خودم می پرسم که چرا اون روزها اینقدر قشنگ بود ؟آخرین باری که تاب سوار شدم ،پارسال تابستون بود ،سرجمع ده تا تاب بلند خوردم که نزدیک بود از ترس افتادن، سکته کنم !
بچه که بودم یک تاب خونه خودمون بسته بودیم که سر اینکه کی بلند تر تاب می خوره مسابقه می گذاشیم .
علت اینکه امروز من از تاب خوردن لذت نبرم اینه که ،هی حساب می کنم این تاب تحمل وزنم رو داره ؟!اگه بیفتم چی ؟اگه شاخه درخت طاقت نیاره چی ؟اگه هیچی هم نشه ، یه وقت یکی من و ببینه ،آبروم می ره !! آخه من یه.....  

    حسابگری داره مارو بدبخت می کنه ،باز ولش نمی کنیم !!

امروز کدوم لباسم رو بپوشم ؟با کی ارتباط بر قرار کنم که بعدا به دردم بخوره ؟
چیکار کنم که همه فکر کنم من بهترینم !؟
بقول کوئیلو هر روز شخصیت "دیگری "داره پر رنگتر می شه و کودک وجود ما داره از نفس می افته .افسوس ،افسوس ،افسوس
.

از : یاسر ف . چ


موضوعات مرتبط: درباره چاف و چمخاله، فرهنـــــــگی
[ چهارشنبه یازدهم آبان 1390 ] [ 18:9 ] [ یاســـرف.چ ]

از انجا که خود يک گيلانی هستم بر خود واجب می دانم که از حقوق اين قوم مظلوم دفاع کنم قبل از نوشتن اين مطلب بايد بگويم که هدف اینجانب از اين نوشته همراهی با جريانات خائن و وطن فروشی چون پان ترکها وعربها نيست که چنين کاری در بين مردم گيلک ننگ وبدنامی بسيار به همراه داردبلکه صرفا پاسخی است به ادعاها وتوهين هايی که برخی افراد يا از روی جهل ونادانی ويا از سر غرض ورزی به مردم شريف گيلان می کنند

از نظر نگارنده برخی اين افراد را فارس می دانند در حالی که اين افراد به هيچ گروه قومی بستگی ندارند واز انجا که خود افراد بی هويت هستند سعی می کنند ديگران را نيز مانند خود بی هويت کنند



اری وقتی بی هويتی و سهل انگاری با بی فرهنگی توام شود معجونی ميسازد که اين شارلاتان های بی فرهنگ هستند که به اسم جوک ولطيفه به تمام اقوام ايران توهين می کنند دیروز رشتيها وترکها وامروز لرها وعربها واصفهانی ها وتبريزی ها وابادانی ها وخلاصه فردا تمام ايران و ارزش های فرهنگی ملت ايران وحتی تماميت ارضی ان از جهل ونادانی اين افراد در امان نخواهند بود

حتی صدا وسيمای ايران در برنامه ها وفيلمهايی که پخش می کند هيچ گيلانيی که دارای تحصيلات عاليه باشد به چشم نمی خورد ودر عوض گيلانی ها را مستخدم وياچوپان وبی فرهنگ نشان می دهد که برای کوچکترين موضوعی به جان هم می افتند وديگران را از خود بهتر وبالاتر می دانند

در حالی که استان گيلان به نسبت جمعيت خود بيشترين تعداد تحصيل کردگان ودانشجويان در سطح کشور وبزرگترين مفاخر علمی ايران را در خود دارد که از ان جمله می توان به افرادی مانند پروفسور رضا از مدیران پيشين سازمان ناسا در امريکا وپروفسور سميعی اشاره کرد صدا وسيما با پخش برنامه های مضحک قصد دارد گيلانی ها را بی سواد وبی فرهنگ جلوه دهد


توضیحات  کاملتر در مورد این پست را در ادامه مطلب بخوانید


موضوعات مرتبط: متنوع از منطقه، فرهنـــــــگی
ادامه مطلب
[ جمعه یکم مهر 1390 ] [ 16:52 ] [ یاســـرف.چ ]

 شعر زیبای دیار گیل از دکتر میرجلال الدین کزازی

دیارِ گیل

تقـدیـر درفـکَنـد  مرا در  دیـارِ  گـیل؛                  آن سـرزمیـنِ خـرّم و آن مَرغـزارِ گیـل.

گویم تو را که هیچ دیـار و تبـار نیـست،               سرسبـز و پاک همچـو دیار و تبـارِ گیل.

بگذر به سوی «لانگ» و «ییلاق» و می نگر؛           شوریـده سر، مـواهبِ باغ و  بهارِ گیـل.

آسـودم  از  مصـایبِ  دوران  چو آمـدم،                از  دسـتـبردِ حادثـه،  در  زینـهارِ گیـل.

از  یادِ روزگـار،  چه گـویی  که  رفته اند                مـردان  جنگـدیدة  پیکـارْ  کارِ  گیل؟!

بس قصّـه ها که در دلِ  تاریخ مانده است،                از پـردلانِ  صف زده، در کـارْزارِ گیـل.

بشنـو؛ هنوز جنگلِ گیـلان فسـانه گوست،          از «کوچکِ» بـزرگ که شد شهـسوارِ گیل.

هر گه  سخـن  ز بـوعلی و دانشـش رود،             همدوشِ وی، سخن رود از «گوشیـارِ» گیل.

طبـعِ خزانْ گرفتـه  بهـاری دگـر گـرفت؛                تـا آمـدم  ز خطّـة ری،  رهسپـارِ گیـل.

نشگفت اگر ز شور، قرارش به شعر نیست؛             طبعِ سخنـور است کنـون بیـقـرارِ گیـل.

بر گـوشِ گیـلْ دختـرکـان گوشـوار بـاد،                این گوهـرانِ شعر که گـردد  نثـارِ گیل!

زروان! به شـوق، شاعر کرمانـشهان  فکَند،               از  شـور شعـر، غلـغله ها در دیارِ گیل.

لاهیجان- آذر 1354


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی، هنــــــــری
[ جمعه یکم مهر 1390 ] [ 16:25 ] [ یاســـرف.چ ]

شال ترس مامد »( محمد نامی که از شغال می ترسد )  دل شیر داشت ، به جای یک زن دو زن داشت ، هر دو قوی هیکل ، بلند بالا و پر صولت . با این همه شال ترس محمد از شغال می ترسید . تا شغال را می دید دست و پایش را گم می کرد و به تته پته می افتاد و پیش از آن که ش...غال مرغ یا خروسی را بگیرد خودش به لانه مرغ ها می رفت و یک مرغ یا خروس می گرفت و به شغال می داد . زن ها از این که هر شب یکی از مرغ ها یا خروس ها کم می شود ناراحت بودند تا اینکه بالاخره کشیک گذاشتند ببینند چه حیوانی می آید آن ها را می خورد  که می بینند ای عجب شال ترس محمد خودش این کار را می کند . دوتایی می افتند به جان شوهرشان و حسابی او را می زنند و می گویند : ترسوی بی عرضه حق نداری دیگر پا توی این خانه بگذاری و بیرونش می کنند . شال ترس محمد بیچاره ، تنها و بی کس راه می افتد اما قبل از این که حرکت کند یک تفنگ و یک تبر و یک « ویریس » ( طنابی که از ساقه لی نوعی گیاه آبزی می بافند )   هم بر می دارد . می رود و می رود تا به جنگلی می رسد . نوری او را به طرف خود می کشد جلو می رود می بیند کلبه ای است می گوید بادا باد امشب را این جا می مانم تا صبح چه پیش آید . سلامی می کند و وارد می شود اما به جای آدمیزاد سه غول می بیند که کنار هم نشسته اند و دارند شام می خورند . 


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی
ادامه مطلب
[ پنجشنبه بیست و ششم خرداد 1390 ] [ 17:58 ] [ یاســـرف.چ ]

در ماههای گذشته در پستی تحت عنوان معنی لغوی چاف در خدمت دوستان عزیز و همشهریان گرامی بودیم و اینکه دلیل اصلی نامگذاری این منطقه به این نام چه میباشد .

در ادامه مطالب مطرح شده در مورد معنی این شهر جناب آقای حمید ناصح چافی کارشناس جغرافی و از اهالی شهر چاف طی نامه ای مطالبی را در مورد تحقیقی که خودشان در زمان دانشجوئی تحت عنوان معنی لغوی چاف انجام داده بودند برای اینجانب ارسال نمودن که مطالب فوق در جهت روشن شدن بیشتر این موضوع در این پست برای شما دوستان عزیز به صورت کامل درج میشود . عین مطلب ایشان در زیر ذکر خواهد شد :

بنام خدا

دوست عزیزم یاسر ،مطالب بسیار جالبی در مورد معنی لغوی چاف نوشته بودید که خیلی استفاده کردیم . بنده در تحقیقی که در این مورد داشتم وحتی چند سال پیش یکی از تحقیقات دانشگاهی اینجانب بود که معنی لغوی چاف چیست ؟

البته دوستان دیگر ممکن است آنرا تائید نکنند . ضمن احترام به نظراتشان ،خواهشمند است که مطالبشان را بفرستند تا در نهایت و پس از بررسی به بهترین نتیجه برسیم.

اصولاً نام اکثر روستاهای گیلان و حتی ایران برگرفته از نوع عوارض جغرافیایی یا پوشش گیاهی آن منطقه میباشد .(غیر از روستاهائی نظیر علی آباد ،حسین آباد ،تازه آباد و.. )در کتاب دارالمرز گیلان نوشته رابینیو  از آبادی چاف نام برده شده است که آنرا چاف یا چاپ نوشته است . این مقدمه را عرض کنم که مردم امروزی چاف از مناطق اطراف انزلی خصوصاً آبکنار به چاف امروزی مهاجرت کرده اند . این مسئله ثابت شده است و البته علت مهاجرت آنها چه بوده است به علت خارج نشدن از بحث اصلی بماند برای فرصتی دیگر .

طبق تحقیق و جستجوی اینجانب در انزلی و روستاهای اطراف آن بعضی از افراد قدیمی هنوز هم به ساحل دریا ، چاف یا چاو میگویند و یا خود افراد سالخورده چاف به ساحل دریا چپه میگویند . زمانیکه چافیها به این منطقه مهاجرت کرده بودند برای آبادی خودشان اسمی انتخاب نکرده بودند .



از طرفی این مطلب را نیز عرض کنم که همانطور که میدانید در اواخر دوران قاجاریه مناطق مرزی گیلان با روسیه ، محل تاخت و تاز و جولانگاه روسی ها بود . آنها به روستاها هجوم می آوردند و روستاها را غارت میکردند. گویا آنها به ساحل دریا چاف و یا کلمه ای شبیه چاف میگفتند . بخاطر همین چافی ها اسم محل خود را از روس ها یاد گرفتند و آنجا را چاف نام نهادند .

در حال حاضر دو روستای دیگر در اطراف چاف داریم که سلیم چاف در نزدیکی دستک و چافجیر رودسر میباشد که همگی در کنار ساحل قرار گرفته اند .

آقای دکتر کشور دوست که دارای مدرک دکترای ژئوپولوتیک یا جغرافیای سیاسی میباشد ، استاد اینجانب در دوران دانشگاه من بوده و ایشان خودشان نیز گیلانی و اهل لاهیجان بودندو تحقیق و نظر اینجانب در مورد معنی لغوی چاف یعنی ساحل دریا را تائید نموده اند . بنابراین با توجه به دلائل ذکر شده ، اینجانب معتقدم که  چاف به معنی ساحل دریا میباشد .

با تشکر

گرد آورنده : حمید ناصح چافی



موضوعات مرتبط: درباره چاف و چمخاله، فرهنـــــــگی
[ چهارشنبه بیست و پنجم خرداد 1390 ] [ 20:55 ] [ یاســـرف.چ ]
68 درصد از ازدواج‌های صورت گرفته در یکی از تالارهای مشهور  و در واقع گرانترین تالار تهران(باشگاه فرمانیه)، منجر به طلاق شده است.
این آمار، همه حکایت از این دارد که 68 درصد از کسانی که جشن ازدواج خود که را در این تالار برگزار کرده‌اند، گفته‌اند زندگی‌شان حتی دوام یکساله نداشته و در نهایت از یکدیگر جدا شده اند.

بنابر این گزارش، طی یکسال گذشته بیش از 350 مراسم ازدواج در تالار فوق انجام شده است، که هزینه‌های هر مراسم از 150 میلیون فراتر بوده است.


شایان ذکر است برخی از چهره‌های اقتصادی و حتی ورزشی کشور نیز جشن های عروسی خود را در این تالار برگزار کرده‌اند.
"ع .د" که از سرشناسان عرصه ورزش کشور محسوب می‌شود، مراسم ازدواج خود را در این تالار برگزار کرده است.
در برخی از ازدواج‌های این تالار که در منطقه فرمانیه تهران قرار دارد میزان مهریه در نظر گرفته شده، سکه بهار آزادی به ارتفاع قله هایی همچون هیمالیا(8000متر) و دماوند(5610) بوده است.
این اطلاعات در حالی فاش می‌شود که مدیریت تالار مذکور قصد داشته است از کسانی که طی یکسال اخیر در تالار فوق مراسم خود را برگزار کرده‌اند، دعوت به عمل آورده و طی یک جشن تحت عنوان یکسالگی زندگی، از آنان تقدیر به عمل آورد که متوجه می‌شود 68 درصد از ازدواج‌های انجام شده در تالار منجر به طلاق شده است.
شایان ذکر است در یکی از این جشن‌های عروسی، ارزش تقریبی خودروهای میهمانان حاضر در تالار، 17 میلیارد تومان برآورد شده است.


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی، حـــــوادث
[ دوشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1390 ] [ 18:31 ] [ یاســـرف.چ ]
شاید خیلی ها دوست داشته باشند  بدونن که در ماه تولدشون با  چه افراد مشهور و پرآوازهای مشترک هستند در این لیست اسامی متفاتی را از هنرمندان سیاست مداران و ... در ماه تولد خود خواهید دید .

برای  دیدن به ادامه مطالب بروید


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی، هنــــــــری
ادامه مطلب
[ جمعه بیست و سوم اردیبهشت 1390 ] [ 13:27 ] [ یاســـرف.چ ]

این روزها بحث های فراوانی در خصوص شبکه ماهواره ای من و تو که توسط فائقه آتشین " گوگوش" اداره میشه مطرح میشه و حتی سیمای جمهوری اسلامی نیز در برنامه ای به نقد این شبکه ماهواره ای پرداخت ولی در این بحث های متفاوت به نظر رضا رشید پور مجری تلوزیون برخوردم که شاید برای شما هم جالب و خواندنی باشه ......

رضا رشید پور در وبلاگ شخصی اش  در مورد  شبکه ماهواره ای من و تو میگوید :

این روزها یک شبکه فارسی زبان دیگر به مجموعه تلویزیون های ماهواره ای افزوده شده . من و تو را می گویم . کیفیت فنی خوبی دارد و به نظر می رسد برای راه اندازی آن از برنامه ساز های خوش سلیقه استفاده شده . ظاهرا مشتریان زیادی هم به دست آورده است …

 سالهاست که واکنش ما به پدیده های اینچنینی انفعالی ست . همین دیروز مطالب مفصلی در مورد خباثت مدیران این شبکه و دست های کثیف پشت پرده و استکبار جهانی و …. در برخی روزنامه ها خواندم  و ظاهرا مخاطب مجبور بود احساسات به فوران رسیده نویسنده عزیز را به عنوان خبر یا تحلیل بپذیرد و البته من قضاوت نمی کنم .

لطفا مستحضر باشید که من همواره آسیب های جدی این نوع رسانه ها را در همین سایت گوشزد کرده ام و حتی در برخی موارد معتقد به عناد و غرض ورزی بعضی شبکه ها هم هستم . پس مخالفت من با توهم خبیث پنداری موسسان چنین شبکه هایی دلیل بر تطهیر و مبارک دانستن هیچ کس و هیچ رسانه ای نیست اما …

شبکه های مانند من وتو آن دسته از مخاطبان را به خود جذب می کنند که درحقیقت رسانه های داخلی با بی سلیقگی آنها را از دست داده اند و دقیقا به موضوعات و نیازهایی می پردازند که شبکه های داخلی از آن غافل هستند . بر خلاف تصور همگانی ریشه بسیاری از این کمبود ها در پررنگ بودن خطوط قرمز نبوده و ناشی از کج فهمی رسانه ای ست .

جالب است که برنامه های ورزشی هیچ کدام از این شبکه ها حتی بی بی سی فارسی مخاطب چندانی ندارد . چون برنامه نود اوج نیازهای مخاطب هیجان زده را تامین می کند .

اما متاسفانه تنها نقطه قوت ما همین است …

سالهاست که تکلیف موسیقی در مهمترین رسانه کشورمان مشخص نیست و این فرزند ناخلف پیوسته در تنگنای اختلاف نظرهای گوناگون دست به دست می شود . تولید و پخش برنامه های نمایشی به دلیل چالش در سود آوری اقتصادی برای شبکه های تلویزیونی دچار آفت شتاب زدگی و ابتذال پنهان شده و به نظر می رسد نظارت بر سودآوری از نظارت کیفی سبقت گرفته است .

وابستگی آزار دهنده جنگ های تلویزیونی به حامیان مالی ریزش شدید مخاطبان را در پی داشته و بیننده محترم از تماشای چهره های پلیس راهنمایی و رانندگی و یا مدیر فلان بانک و … در چنین برنامه هایی خسته شده است . جای تاسف است که حتی ویژه برنامه های اعیاد هم به همین روش ساخته می شوند .

به تمام گفته های من آشفتگی تحلیل های سیاسی و ذهنیت بخشی از مردم نسبت به صداوسیما را هم اضافه کنید .

منظور من از نوشتن این چند خط آن است که برخورد انفعالی و واکنش خصمانه نسبت به امثال من و تو هرگز نشان هژمونی رسانه ای و قدرت نفوذ نبوده بلکه گاهی طعم حسرت می دهد . شاید بهتر آن باشد که اندکی به سمت اصلاح معایب موجود برویم و یه جای آنکه مخاطب نجیب و کم توقع خودمان را دودستی تقدیم دیگران کنیم درجهت پاسخ به نیازهای او قدم برداریم .

رسم روزگار همین است … کسی که از سهل انگاری ما استفاده می کند الزاما خبیث نیست احتمالا زرنگ است!

در ادامه می توانید نقد و تحلیل وبلاگ نفرین بر صهیونیست را در مورد این شبکه ماهوارهای ببینید


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی، هنــــــــری
ادامه مطلب
[ یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1390 ] [ 20:24 ] [ یاســـرف.چ ]

قاسم‌آباد یکی از روستاهای اصیل و تاریخی ایران، واقع در شرق گیلان و از توابع شهرستان رودسر است.

قاسم آباد ، از دو بخش قاسم آباد علیا  و قاسم آباد سفلی تشکیل می‌شود.

منطقه قاسم آباد در شهرستان رودسر و در شرق گیلان دارای ویژگی فرهنگی خاصی است،

لباس قاسم‌آبادی ، از قدیمی ترین و اصیل ترین لباس‌های ایران و مشرق زمین است که در جشنواره‌های بین المللی مختلف مد و لباس ، حائز جوایز ویژه شده‌است  لباس زنان قاسم آباد به دلیل تنوع رنگی زیاد و جذابیت بالابسیار معروف بوده و عمومیت پیدا کرده است به طوری که نشانه هایی از این لباس در نقاط دیگر جلگه شرق گیلان دیده می شود.

این لباس شامل یک روسری زیرین به نام (مندیل) که به جای آن از کلاه نیز استفاده شده و با تعداد زیادی سکه در قسمت پیشانی تزیین می شود البته این کلاه مختص قاسم آباد نیست، جلیقه این لباس به مانند جلیقه های دیگر بوده با فرق این که با سکه تزئین شده است. پیراهن لباس قاسم آبادی تفاوت خاصی با پیراهن های نقاط مختلف گیلان دارد.

دامن آن از پارچه ساده و یا گل دار که روی آن با فرم استانداردی نواردوزی شده تشکیل می شود. البته این فرم نواردوزی در روستاهای مختلف متغیر است و در واقع تکمیل دهنده لباس های مجلسی روستاهای همجوار قاسم آباد شده است.

همچنان ، مردان قاسم آبادی ، با لباسی مرکب از پیراهن قرمز جگری و شلوار سیاه ، در مسابقات کشتی گیله مردی شرکت می‌کنند.

لباس محلـي گيـلان ميـراث جهـانـي ايرانيان با زيبايي که از روح نياکان اين خاک در آن به امانت مانده اسـت بايد به عنوان يک هويت ملي حفظ شود.

زنان روزگاران کهـن گيـلان بـا لـطافـت روحشان بهشت چشم را به تار و پـود پـارچـه رسوخ دادند و رنگ در رنگ در هم تنيدنـد و با عشقي به پهناي طبيعت زيباي گيلان پوششي تهيه کردند، رنگين و پرنشانه.

آنها سينه به سينه آموختند، طرح زدنـد، به تن کردند، گوشه گوشه بقچه هاي جهيزيه را با آن زينت کردند و نسـل بـه نسـل بـه يکديگر «رنگ» هديه کردند.

 قدمتـي بيـش از چهار هزار سال

هم اکنون بايد براي ديدن شليته هاي پرچين و بلند لباس زن گيلان بايد کيلومترهـا دشـت را پيمود تا شايد زني را ببيني که با طره‌ هاي خاکستري مو لباسي محلي به تن کرده و خاطره اي از گذشته باشد که به گفته محققان اين طرح لباس قدمتـي بيـش از چهار هزار سال دارد.

روسري و سربند (لچک) پيراهن يا جمه، جليقه کت، الجاقبا، دامن، شليته، شلوار و چادر کمر از بخشهاي اصلي لباس محلي زنان گيلان است.

"الجاقبا" پوشش دوخته شده اي از مـخمـل يـا پارچه چادر شـب اسـت کـه پـوشـش زنـان در کوهستانهاي شرقي و قاسم آباد بوده است.

"شليته" يا کوتاه تومان (تـنبـان) دامنـي کوتاه و پرچين است که به آن "گرد تومان" نيز مي گويند، دامن، دراز تومان (تنبان) واژه ايسـت که براي دامن بلند چين دار در مرکز و شرق گيلان استفاده مي شود درغرب گيلان تالشيها آن را "شلار" مي گويند.

چادر کمر، پوششي است که بانوان گيـلانـي آن رابه کمر مي بندند بانوان ساکن جلگـه به آن "کمردبد" مي گويند همچنين در گويش محلي به چادرشب "چارشـو"  گفته مي شود و رنگ اصلي زمينه آن مـعمـولا قرمز است.

بانوان چادر را هنگام کـار کشـاورزي مثـل چيدن برگ سبز چـاي نشـاء و جيـن وچيـدن مرکبات در هواي سرد و هنگامي که مجبورنـد ساعتها به شکل خميده کار کنند به دور کمـر مي بـننـد زيـرا بـستـن آن هـم از کمـردرد جلوگيري مي کند و هم موجب گرم نگـه داشتـن آنان مي شود همچنين از آن براي بستن کودک به پشت هنگام کار کردن استفاده مي شود.

يک پژوهشگر گيلاني درباره اهميت و کاربرد لباسهاي محلي گيلان مي گويد: روسري و سربند (لچک)، پيراهن يا جمه، جليقه کت، الجاقبا، دامن، شليته، شلوار و چادر کمر از جمله بخشهاي اصلي لباس محلي زنان گيلان است.

فرشته انسان دوست افزود: هر تکه از لباس زن گيلاني کاربردي داشته که با تغيير شرايط نياز به آن از بين رفته و کم کم حذف شده است.

وي عنوان کرد: در گيلان مردم به دليل وجود طبيعتي زيبا و مملو از رنگ کمتر از رنگ مشکي استفاده مي‌کردند مگر زنان مسن که آنان نيز تنها لچک خود را که زير روسري بسته مي‌ شد از اين رنگ تيره انتخاب مي‌کردند.

انسان دوست ادامه داد: مردم گيلان در گذشته براي عزا نيز لباسهاي کهنه و مندرس خود را به تن مي‌کردند و از پوشيدن لباس سياه امتناع مي‌کردند.

اين پژوهشگر گيلاني يادآورشد: امروزه با گذشت زمان لباسهاي محلي ديگر از رونق افتاده ‌اند و رنگهاي شاد آن که اميد به زندگي را در دلها زنده مي‌کرد به خزان بي‌هنگام نشسته و به کنج پستوها، صندوقها و بقچه‌ها خزيده و در پشت بامها جاي گرفته اند.

بدين ترتيب لباسهاي محلي زنان گيلان را مي توان به سه بخش شرق، غرب و مرکز تقسيم بندي کرد که لباس زن شرق گيلان به لباس "قاسم آبادي" ، زن غرب گيلان "تالشي" و از لباس مرکزي گيلان با عنوان "رسوخي" معروف است.

لباس رسوخي بيشتر در شهر ماسوله ديده مي‌شود که يادگار زمان قاجار است و از شهرهايي مانند زنجان به گيلان رسوخ کرده‌ است.

پارچه‌هايي که در لباس زن شرق و غرب زن گيلاني به کار مي‌رفت نيز متفاوت است، در لباس زنان غرب گيلان متن پارچه‌هاي لباسي داراي گلهاي رنگارنگ و درشت است حال آنکه لباس شرق گيلان زمينه پارچه ساده و يکرنگ است و تزئينات آن مانند نوار دوزيها از رنگهاي مختلف تشکيل شده ‌است.

در بافته‌هاي قديمي بدست آمده در غرب گيلان که به آنها " دارايي" مي‌گويند تنوع رنگ به صورت بافته‌هاي نامشخص است ولي در شرق گيلان از همان نوع رنگ استفاده شده اما بافته‌ها مشخص است.

پيش سينه، زيگزاگ و ناخنک ( نوارهايي که به شکل زيگزاگ دوخته مي شود) را از ديگر نشانه‌هاي لباس محلي گيلان است با توجه به تغيير و تحولات در نوع تزئينات در بازار وسايل تزئيني لباسها نيز تغيير کرده اما نشانه‌ها تغيير نکرده‌ است.

هرچه به کوهپايه‌هاي گيلان نزديک‌ تر مي‌شويد نوع پارچه ضخيم تر مي شود، مثلا آنهايي که در ديلمان زندگي مي‌کنند بيشتر از پارچه مخمل استفاده مي‌کنند و آنهايي که در جلگه زندگي مي‌کنند لباسهايشان از جنس ابريشم است.

در بخش مرکزي پيژامه يا شلوار، دامن، پيراهن روي دامن و روسري که به فرم متداول در شرق و غرب نيست در واقع همان چارقد سنتي کشور است، استفاده مي شد.

لباس زنان غرب گيلان داراي زيبايي خاص و منحصر به فردي است

لباس زنان غرب گيلان داراي زيبايي خاص و منحصر به فردي است، لباس زنان تالشي در نماي کلي و در غربي ترين منطقه تالش شامل روسري يکدست سفيد، جليقه که گاهي با سکه هاي درشت تزئين مي شود، پيراهن بلند تا مچ پا و دامني که در فارسي شليته و در زبان محلي شلار ناميده شده که زنان تالشي چند تا از اين شلار را روي هم مي پوشند.

بلندي پيراهن و شليته مشخص کننده بخشهاي مختلف غرب گيلان است به طور مثال در غربي ترين منطقه تالش يا همان هشتپر مشخصات ذکر شده در بالا، در ماسال پيراهن کوتاه تا بالاي زانو بوده است.

در يک روستا لباس افراد يک شکل بوده و به وضوح لباس ارباب و رعيت قابل تشخيص نبوده و جنس، تعداد لباس و دفعات پوشيدن آنان را از هم متمايز مي ساخته است.

معروفيت لباس قاسم آبادي

منطقه قاسم آباد در شهرستان رودسر و در شرق گيلان داراي ويژگي فرهنگي خاصي است، لباس زنان قاسم آباد به دليل تنوع رنگي زياد و جذابيت بالابسيار معروف بوده  و عموميت پيدا کرده است به طوريکه نشانه هايي از اين لباس در نقاط ديگر جلگه شرق گيلان ديده مي شود.

اين لباس شامل يک روسري زيرين به نام (منديل) که به جاي آن از کلاه نيز استفاده شده و با تعداد زيادي سکه در قسمت پيشاني تزئين مي شود البته اين کلاه مختص قاسم آباد نيست، جليقه اين لباس به مانند جليقه هاي ديگر بوده با فرق اين که با سکه تزئين شده است. پيراهن لباس قاسم آبادي تفاوت خاصي با پيراهنهاي نقاط مختلف گيلان دارد.

لباسهاي ديلمان نيز بسيار زيبا دوخته مي شود، ويژگي هاي اين لباس عبارتند از استفاده از دوختهاي ابتدايي که سطح لباس را به حالت گسترده اي با نخهاي رنگي و از سوي دست بخيه ساده مي زدند، طرح گل و گلدان و طرح ماه و ستاره که در معماري ايران استفاده مي شده از جمله طرحهايست که به همراه طرح زيگزاگ در اين لباس وجود دارد همچنين در ديلمان نوعي از دامن زنانه با حفظ نشانه هاي تاريخي آن از پارچه مخمل دوخته مي شود.

 لباس ديلماني سراسر سکه دوزي شده است

"چادر شب " جزيي از لباس زنان گيلاني است که در برخي روستاها به ويژه  روستاهاي مرکزي از پارچه چادر نمازي استفاده و به تدريج در بخش شرق گيلان چادر شب جايگزين مي شود.

چادر شب جزيي از صنايع دستي شرق گيلان است که از سوي زنان بافته مي شود داراي تنوع زيادي است، چادر شب کمردبله را از نخهاي رنگي به شکل چهارخانه مي بافند اما از چادر شب طرحدار براي مصارف ديگري مانند جهيزيه عروس استفاده مي شود.

طرحهاي چادر شب داراي تنوع زيادي است، طرح بز کوهي، مرد اسب سوار، ميز، قندان، چنگال و طرح ماکو (يکي از وسايل بافت چادر شب) از جمله طرحهايست که در بافت چادر شب از آنها استفاده مي شود.

در گذشته چادر شب را از نخ به دست آمده از پيله درجه سه ابريشم مي بافتند اما امروزه بافت چادر شب با نخ ابريشم تقريباً منسوخ شده است.

کلاه ترک دار تالشي و کلاه نمدي و پوستين کلاه که از پوست بره تهيه مي شد انواع کلاه براي مردان گيلاني است، براي چوپان ها نيز پوششي به نام "باشلاق" تهيه مي شد که آب را از خود عبور مي داد، باشلاق، پوششي بلند است که از برش زدن پارچه اي بافته شده (پشم شال) به دست مي آيد.

چوپانان در روز از پوشش کوتاه تر استفاده مي کنند که به "کولاگير" معروف است و در شب از نوع ديگري به نام " شولا " که هر دو به صورت نمد مالي ساخته مي شود.

در شرق گيلان لباسي ويژه داماد مرسوم بوده که پيراهن آن در قسمت چپ يقه باز بوده، پيژامه (شلوار) آن مشکي ساده و از شال کمر قرمز طرحدار استفاده مي کردند.

يک کارشناس لباس محلي گيلان در اين باره گفت: برگزاري نمايشگاههاي مختلف، اطلاع رساني در صدا و سيما و مطبوعات، پخش فيلمهاي مستند و داستاني و کاربرد صحيح از لباسهاي محلي اصيل در ترويج، فرهنگ سازي و احياي  لباسهاي محلي گيلان موثر است.

سيده زهرا همتي سراواني افزود: اگر برنامه اي مدون درباره معرفي و طراحي لباسهاي محلي ارائه شود مطمئناً اين لباس جايگاه واقعي خود را به دست خواهد آورد.

ضرورت ايجاد موزه تخصصي  لباسهاي محلي گيلان

وي خواستار ايجاد موزه تخصصي از لباسهاي محلي گيلان شد و اظهار داشت: ترويج فرهنگ استفاده از لباسهاي سنتي در کشور ايده ‌اي براي طرحهاي جديد پوشاک جامعه امروز است.

همتي با اعلام اينکه بدون معرفي اين فرهنگ، استفاده از اين نوع لباسها ممکن است مورد استقبال جوانان واقع نشود، افزود: تلفيقي از لباسهاي سنتي ايران با شيوه هاي مدرن نه تنها موجب استقبال جوانان کشور بلکه طرحي براي ارائه به ديگر کشورهاي جهان خواهد شد.  

با اين توصيف، سابقه تاريخي لباسهاي محلي استان گيلان به اشياي کشف شده در چراغعلي تپه رستم آباد (مارليک) بازمي گردد. در تکه هاي يافت شده در اين اکتشاف طرحي از بانوي گيلاني وجود دارد که هنوز هم در لباس زنان گيلان به ويژه در کوهپايه هاي شرق گيلان اين نشانه ها را مي توان يافت، اين نشانه ها شامل بلندي لباس تا مچ پا، طرح جلوي لباس، طرح زيگزاگ در پاي دامن و نحوه بستن روسري است.

در مجسمه سلاطين آن دوره طرح يقه اي که در لباس بوده هنوز در لباسهاي مردم گيلان وجود دارد اما بعد از آن نشانه هايي که بيانگر ويژگي لباس گيلان باشد  تا زمان تسلط صفويه بر کشور وجود نداشته است.

به هرحال لباس محلي زن گيلاني به واسطه تنوع رنگ و نوع پوشش يکي ازبهترين انواع لباسهاي محلي ايران است که بايد به عنوان يکي از نشانه‌هاي هويت ملي حفظ و ماندگار شود.


موضوعات مرتبط: سوغات منطقه، متنوع از منطقه، فرهنـــــــگی، هنــــــــری
[ دوشنبه دوازدهم اردیبهشت 1390 ] [ 8:23 ] [ یاســـرف.چ ]
سلام

تو این پست میخوام در مورد فسنجون شمال " آغوز قاتق " بنویسم که یکی از غذا های اصلی گیلان  به حساب میاد و خیلی هم پر طرفداره . معمولاً ما شمالیها از فسنجونهای شهرهای دیگه که معمولاً شیرین پخته میشه زیاد خوشمون نمیاد و به دلیل تفاوت مزه و طعم فسنجون شمالی با فسنجون شهرهای دیگه زیاد حاضر نیستیم که این غذای خوشمزه شمال رو تو شهر های دیگه تجربه کنیم . 

تو رو خدا واسه شمالیها فسنجون شیرین درست نکنید !!!!!

برای آموزش و طرز تهیه این غذای شمالی به ادامه مطلب بروید

موضوعات مرتبط: گمج " ظرف سفالی گیلان، غذاهای شمالی، فرهنـــــــگی
ادامه مطلب
[ جمعه دوم اردیبهشت 1390 ] [ 15:49 ] [ یاســـرف.چ ]
اهالي منطقه ي سر سبز گيلان به آداب و سنت هايي آراسته اند كه هر يك از آن ها از تاريخي كهن، نام و نشان گرفته است. در برخي موارد پاره اي اختلاف و تفاوت در روايات سنت هاي رايج شرق و غرب مشهود است، اما بعضي ها يكدست و در يك راستا به شرح مقالش از سينه به سينه به نسل حاضر رسيد. از جمله روستاها و دهستان ها بخش هاي تابعه ي شهر رشت، لشت نشاء را مي توان نام برد كه داري مراسمي به نام (عروس گولي )هستند. اين سنت بعد از مراسم نوروز و نوسال معروف به «نوروزي خواني» معمولا چند روز مانده به عيد نوروز اجرا مي شود.

مراسم جنبه ي نمايشي دارد و همراه با آواز و ترانه ي محلي در حياط خانه هاي اين و آن اجرا مي شود. به اين ترتيب كه دو مرد آشنا با فنون رقص را به لباس و آرايش زنانه مي آرايند تا يكي در نقش «كاس خانم» و ديگري در نقش «نازخانم» ظاهر شوند. دو مرد ديگر به شكل خنده داري آرايش مي كنند. هريك از آن ها دسته اس كاه « كلش kolash» براي كتك زدن يكديگر به دست مي گيرند. نفر پنجم در اين جمع خواننده است. او با ابياتي آهنگين مژده ي آمدن بهار را مي دهد.

در اين نمايش «نازخانم» نماد بهار و پر از غمزه و ناز و لطافت و زيبايي است. اما «كاس خانم» نماد زمستان است و تمام تلاشش اين است كه در نمايش بتواند همپاي نازخانم هنرنمايي كند ولي نمي تواند. در ترانه ي عروس گولي يك بند شعر وجود دارد، كه در گذشته نبود و پيوند آن بر ترانه محصول اتفاقي ناخوشايند است.

به اين شرح كه در يكي از شب هاي برگزاري مراسم، هنرمندان محلي به خانه اي مي روند، تا برنامه اجرا كنند، كه سگ خانه ي روستايي كه بسته بود، از سرو صداي تماشاگران همراه با گروه مجري برآشفت و بند پاره كرد و به طرف يكي از آن ها خيز برداشت، و كشاله ي رانش را به دندان گرفت. مراسم به هم ريخت و مجروح با كمك مردم به بيمارستان منتقل شدو بعد ار مداوا پشت دستش را داغ كرد كه هرگز به اين شيرينيكاري ها نرود. بعد از اين ماجرا هنرمندان در فواصل رسيدن به محوطه ي خانه ي مورد نظر، از جمله خانه هايي كه احتمال داشت سگي بسته در گوشه ي حياط خانه در كمين باشد، آن قطعه شعر را مي خوانند و بر پاره ي تن «عروس گولي» و داستان او پيوند مي دهند.

«خانخازن و پري بيا / تي سگي آدم گيرا / پايه زنما ميرا / آه ناله مرا گيرا»

وزن صاحبخانه را با اين ابيات آواز ميدهند، كه اگر سگي در خانه دارد مهار كند، آري در انجام مراسم عروس گولي نگاه همه به ويژه تماشاچي كه در اين گونه مواقع از خانه هاي اطراف به محل اجرا سرك مي كشند، تا ديداري از منظره داشته باشند، از جمله آناني كه وارد همين خانه مي شوند كه عروس گولي اجرا مي شود. متوجه نازخانم است و شيرينكاري ديگر هنرمندان نيز به طفيل جلب رضايت اوست، چرا كه لبخند نازخانم به هريك هديه شود، به منزله ي شكرخندهايي تلقي مي شود و شگون دارد. در گذشته هاي دور اينطور بوده و بيشتر خانه هاي روستايي با اين جنب و جوش استقبال از بهار را تدارك مي ديدند و امروز نيز همچون ساليان پيش اين مراسم در خانه هايي از روستا به معرض اجرا گذاشته مي شود، كه صاحبخانه در تمكن مالي نسبت به سايرين برتري داشته باشد و هنرمندان بتوانند با رشوه لبخند «نازخانم» به صاحبخانه، وجوه بيشتري دريافت كنند. آري از سال ها قبل اينطور شده و لبحند نارخانم «سفارش» و از دايره ي ميمنت، شانس و اقبال به در شده و به تسحير سرمايه افتاده است، يا به عبارتي رنود بازيگر شگون سنت را خيلي راحت پيشكش توانمندان با اربابان بي مروت دنيا مي كنند.
چه مي شود كرد! اين هم از عجايب كاربردهاي زنجيري اقتصاد روز فرهنگ جماعت است. اينجا، بخشي از ترانه ي عروس گولي آمده است كه من در سال 1339 آن را خوانده ام. عروس گولي در ابياتي بيشتر متداول بود و هر قدر در ميان مردم تشو و تما كرد، ابيات تازه تري بر كليات ترانه افزود، كه در اينجا بخش قديمي اش را آورده ام.


عروس گولي arus guley

عروس گولي بارديم، جونه ديلي بارديم
خانخا تره نارديم، تي پسره بارديم
عروس گولي همينه، بيدين چه نازنينه
تي چوشم درويش بوكون
عروس خو يار شينهچ
خانخازن بيه بيه تي سگي آدم گيرا
پايه(1) زنمه ميرا، آه ناله مرا گيرا
نوروز مبارك باد، سال نو مبارك
عروس گولي بارديم، جونه ديلي بارديم
خانخا تره نارديم، تي پسره بارديم
اي خانه دوبر دارا، مورغانه دوسردارا
خانخازن پسر دارا، الله تو نگه دارا
عروس گولي همينه، بدينا چي نازنينه
تي چوشم درويش بوكون
عروس خو يار شينه
عروس گولي بارديم، تي پسره بارديم
اي خانه به او خانه، ميرزا ملك خانه
مورغانه چهل دانه، اين نقش بزرگانه
نوروز مبارك باد، سال نو مبارك
عروس گولي بارديم، جونه ديلي بارديم
خانخا تره نارديم، تي پسره بارديم
رنگا(2) بيدينه رنگا، ماه فوتوسئه دنگه(3)
قوربون خدا بوشوم، تي ديل چه مانه؟ سنگه؟

پي نوشت:
(1)چوبدست
(2) رنگ-نور
(3) دنگ-پادنگ كه به وسيله ي آن دانه هاي جو را از خوشه هاي برنج جدا مي كردند و به عبارتي مي كوبيدند.
موضوعات مرتبط: درباره لهجه گیلکی، فرهنـــــــگی
[ شنبه بیست و هفتم فروردین 1390 ] [ 22:43 ] [ یاســـرف.چ ]

تمام اشعاری که مردم کوه پایه ای گیلان می خوانند ناشی از یک حس درونی ویک اتفاق بیرونی است . از جمله اشعاری که سابقه دیرینه در اشکورات و کوه های دیلم از درفک گرفته تا کوههای دوهزار شهسوار جریان دارد و زنان با  لباس سنتی با آواز این شعر می رقصند "دراز دامان " شعر رعناست .  و البته در این راستا مثل سایر افسانه ها ، روایت پردازی های مختلفی شده وهر کس یک داستانی را تعریف کرده است . یکی از ناصر الدین شاه می گوید که وقتی وارد گیلان شد در دامنه های دیلمان متوجه صدای زیبای چوپانی شده که عاشقانه می خواند و بعد که او را منع کرد . ویا خلط داستانی با  لیلی و مجنون که ناصرالدین شاه گفت بگین رعنا بیاد ببینیم کیه .  وقتی ناصر الدین شاه رعنا را دید با اعتراض گفت : تو برای این سیاه سوخته می خوانی ؟؟!

چوپان گفت : برای تو سیاه سوخته است برای من جواهره . "و از این  دست داستانها که سندیت ندارند "

حقیقت این است که رعنا و چوپانی بود . چنان که عزیز ونگاری هم بود "یکی دیگر از اشعار بومی مردم گیلان"و زادگاه این دو هم در اشکورات ودیلمستان است . که به اشتباه به قاسم آبادی معروف است . و آن شعر کم وبیش به این شکل است :



رعنا تی تومان گِله کِشه ،رعنا


تی غصه آخر مَره کوشه ،رعنا

دیل دَبَسی کُردآجانه،رعنا
...
حنا بَنَی تی دَستانه،رعنا

آی رو سیا ،رعنا !برگرد بیا رعنای

رعنای می شِی رعنا، سیاه کیشمیشه رعنا

آخه پارسال بوشوی امسال نِمَی ،رعنا

تی بوشو راه واش دَر بِمَی، رعنا

تی لِنگانِ خاش در بِمَی ،رعنا

آی رو سیا ،رعنا !برگرد بیا رعنای

رعنای می شِی رعنا، سیاه کیشمیشه رعنا

امسالِ سالِ چاییه ،رعنا

تی پِِر ،مِه داییه ،رعنا

جان من بوگو، مرگ من بگو رعنا

رعنای گُله رعنای! گل سنبله رعنای

رعنای بوشو تا لنگرود رعنای،

خیاط بِدِی هیشکی نُدوت ،رعنای

خیاط وَچَی تَر کُت بُدوت ،رعنا


موضوعات مرتبط: فرهنـــــــگی
[ دوشنبه یازدهم دی 1378 ] [ 0:0 ] [ یاســـرف.چ ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

یاسر فرجود هستمٰ . زادگاهم چاف است وتا سن 19 سالگی دوران دبستان راهنمایی و دبیرستان را در مدارس چاف و لنگرود گذراندم.لیسانس مدیریت بازرگانی را از دانشگاه آزاد گرگان گرفتم. الان ساکن تهرانم ولی همه چیزو تمام زندگیم شهر چاف و شمال است . زادگاهم با تمام خاطرات شیرین دوران کودکی ام در کوچه پس کوچه های چاف فراموش شدنی نیست .زاده گیلانم عاشق دریا و جنگل و کوه و بارانم . این وبلاگ را هم برای همه دوستداران شهر چاف و چمخاله و برای معرفی هر چه بیشتر این منطقه سرسبز و زیبا و بکر ثبت کرده ام . از تمام دوستان انتظار دارم با توجه به بینندگان خوبی هم که این وبلاگ داره کم کاستی هاش رو ببخشن و در بالا بردن کیفیت آن نیز به من کمک کنند . از دوستانی که از سراسر ایران و حتی کشورهای دیگر به ویلاگ من سر میزنند اگه مطلب یا عکسی از قدمت و تاریخ منطقه دارند تقاضا دارم تا این مطالب را برای من بفرستند تا از آنها برای اطلاع رسانی بیشتر در این وبلاگ استفاده کنم . (حتماً نظراتتون رو راجع به بلاگم بذارید )
امکانات وب