اینجا لاهیجان است "عروس گیلان " شهر ابریشم " شهر چای ایرانی "شهری با مردمان خونگرم و با فرهنگ و با تمدن بسیار قدیمی و  چشم اندازی کم نظیر به نام بام سبز ، تجربه بام سبز لاهیجان یعنی تجربه یکی از زیباترین اماکن دیدنی کشور و با کمترین فاصله نسبت به مرکز شهر لاهیجان .

بام سبز لاهيجان در مسير بالای شيطان كوه و در فضايی دل‌انگيز قرار دارد. اين محوطه سبز و زيبا به وسيله گذرگاهی به قسمت جنوبی پای كوه منتهی می‌شود. با پیاده روی در حدفاصل بام سبز تا آبشارو در تاج کوه و از لابلای درختان سرسبز یک  تجربه دل انگیز و بیاد ماندنی را از بام سبز  به خاطر می سپارید . حدود هزار پله سيمانی تا پای كوه تعبيه شده كه يكی از مسيرهای منتهی به بام سبز است. آبشاری زيبا و ديدنی از بدنه كوه به طرف پای كوه سرازير می‌شود. تله‌كابين بام سبز لاهيجان به عنوان نخستين تله‌كابين گيلان راه‌اندازی شده است. تله‌كابين با هدف توسعه گردشگری ايجاد شده و ظرفيت جابه‌جايی سالانه 968 هزار نفر برای آن پيش‌بينی شده است.

از همه مسافران عزیزی که در تعطیلات مسافر استان سرسبز مون  گیلان و به خصوص لاهیجان میشوند دعوت میکنم که حتما از ساحل زیبای چاف و چمخاله هم دیدن فرمایند چون خالی از لطف نیست ( تنها ساحل ماسه ای ایران)

به مناسبت اربعین حسینی ...

هرساله در ایام محرم و در دهه اول محرم مراسم عزاداری حسین در دو مسجد جامع و صاحب الزمان چاف برگزار میشود و علی الخصوص در روز تاسوعا و به دلیل وجود بقعه امامزاده آقا سید یحیی بحرالعلوم در مسجد جامع چاف هیئت های عزاداری از محله های اطراف به سمت این مسجد روانه میشوند و جمعیت زیادی برای حضوردر این مراسم شرکت میکنند ، در واقع مسجد جامع چاف به عنوان میزبان هیئت های محله های اطراف میباشد و عزاداری در روز تاسوعا بسیار پرشورتر برگزار میگردد .  

البته در سالهای اخیر حضور هیئت ها در مسجدجامع و مسجد بزرگ صاحب الزمان کمرنگ تر به نظر میرسد که امیدواریم با برنامه ریزی صحیح هیئت امنای مساجد در سالهای آتی جبران گردد .

(عکس مسجد جامع چاف)

هیئت کرنی زنان (  کرنانوازان )

در زیر میتوانید شکل "کرنی" و توضیحات کاملتری در خصوص این وسیله موسیقی را مشاهده نمائید .

کرنانوازی از سنتهای قدیمی ‌استان گیلان است که در ماه‌های محرم و صفر در مناطق مختلف این استان نواخته می‌شود.

این سنت مذهبی بیشتر در شهرهای آستانه اشرفیه، رحیم آباد، واجارگاه و کلاچای در شرق استان گیلان پا برجا و به قوت خود باقی است.
کرنا نوازی در گیلان به عنوان یک نوع عزاداری مرسوم است. این ساز منطقه‌ای تا پیش از این برای اطلاع رسانی و اعلام خبری به مردم از آن استفاده می‌شده و امروزه تنها به عنوان ساز مراسم عزاداری شخصی و مذهبی از آن استفاده می‌شود.
کرنا معمولا به صورت دسته جمعی و در قالب گروه‌های ده نفره کرنانواز نواخته می‌شود که یک نفر سرگروه بوده و بقیه او را همراهی می‌کنند.
طریقه نواختن کرنا بدین گونه است که شخص با تجربه ای به عنوان تک نواز گروه، نوایی را در کرنا می‌دمد و بقیه نفرات پاسخ می‌دهند.
تک نواز گروه، مصیبتی از حضرت امام حسین (ع) را در داخل کرنا دمیده و پس از آن صدای "وای وای" از کرنای وی به گوش می‌رسد در این لحظه گروه، نوای "حسین وای" را در کرنا می‌دمند بدین ترتیب شنوندگان "وای وای، حسین وای" را از تک نواز و گروه او می‌شنوند.
کرنا به جز ایام سوگواری امامان به ویژه امام حسین (ع ) در یادبود شهدا و برای خانواده‌های که داغ جوان دیده باشند نیز نواخته می‌شود.
"کرنا" آلتی بادی و بلند که دارای صدای بم و رسائی است، چون سوراخ ندارد با انگشتان نواخته نمی‌شود از این رو فقط با دم نوازنده از آن صدا حاصل می‌شود.
جنس بدنه کرنا از نی است که برای استحکام بیشتر پوششی از بریده‌های نی روی بدنه آن بسته می‌شود طول آن متفاوت بین دو تا چهار متر و گاهی بیشتر است "سر عصایی شکل کرنا" محل خروج و تشدید صدا از جنس کدو است.
کرنا، سازی قدیمی ‌و تاریخی است که در استانهای مخـتـلف ایران به شکـلهای متـفاوت ساخـته و اجرا می‌شود مهـمترین کرناهـا، کرنای شمال، گـیلان و کرنای مشهـد است و این ساز بـیـشتر در کردستان و آذربایجان مورد استـفاده قرار می‌گـیرد.
"کرنی" یا "کرنا" مرکب از دو لغت کر و نای است "کر" به معنی جنگ و در فارسی به صورت کارزار آمده است و نای همان "نی" است که در گیلان از نی ساخته می‌شود.
با سری به شکل دایره "ن" یا "ل" و به طول 2.5 متر است که به وسیله هیئتهای سه یا چهار نفری در نمایش وقایع جنگلی نظیر واقعه کربلا نواخته می‌شود.
کرنای شمال را "درازنای" نیز می‌نامند چون لوله فاقد سوراخ تغییر دهنده صوت است لذا اصوات با تغییر فشار دم در لوله ایجاد می‌شود و فاقد تنوع صوتی است.
استفاده از کرنا در گیلان، خراسان و فارس مرسوم است، کرنا در گیلان بدون زبانه و سوراخ بوده از سه قسمت تشکیل می‌شود قسمتی که در دهان قرار می‌گیرد، قسمت بدنه که در ازای آن گاه به بیش از 3.60 متر می‌رسد و قسمت سر آن که خمیده و به شکل عصا است.

عکسها از دوست عزیزم سعید اصغر نژاد

عکس زیبا از آبگیرهای اطراف چاف و چمخاله

شماری از جاها دیدنی گیلان

چاف و چمخاله لنگرود, پل خشتی لنگرود, دوزبن ( دیزبن ( لنگرود

گیلان در گذشته یک کشور مستقل بود، از زمان پیدایش تا زمان شاه عباس صفوی. درباره فرهنگ و هنر و اقتصاد گیلان در دوران باستان در آینده خواهم نوشت. پس از اشغال وحشیانه گیلان بدست شاه عباس خونخوار و شیاطین سرخ و وحشی صفوی، باز هم تا دوران پهلوی، گیلان به صورت ایالتی اداره می شد، یعنی یک نفر از طرف حکومت مرکزی گیلان را اداره می کرد و کسانی که مدیریت امور گیلان را در دست داشتند، اغلب گیلانی بودند. در این زمان، انگلیسی ها طی یک آمارگیری استان های ایران را رده بندی کردند، گیلان در رتبه نخست قرار داشت.

با روی کار آمدن حکومت پهلوی، نظارت بر استان ها از طرف دولت مرکزی انجام می گرفت و مرزبندی های کشوری را تحت نام استان در این زمان انجام دادند. کارهای اقتصادی و زیربنایی در این زمان به دست دولت مرکزی افتاد.

حالا 84 سال از آن زمان می گذرد. چه بر سر گیلان آمده است که پس از گذشت این 84 سال به رده های آخر این جدول سقوط کرده است؟ چرا گیلان دارای در رتبه های اول جدول نرخ بیکاری بالای در کشور است؟ چرا گیلان نه صنعت درست و حسابی دارد و نه قطب گردشگری است نه کشاورزی؟ چرا اکثر کارخانجاتی که در گیلان هستند مربوط به چیپس و پفک و پوشک بچه و… می شود و یک کارخانه صنعتی بزرگ در گیلان نداریم؟ چرا برنج گیلان در انبارهای کشاورزان باقی می ماند؟ چرا چای و ابریشم و نوغان در به این روز افتاده اند؟ چرا کثیف ترین رودخانه جهان در گیلان قرار دارد؟ چرا اقتصاد استان فلج شده است؟ چرا زبان گیلکی در حال نابودی می باشد؟

در گفتگویی که با یکی از مطلعین امور گیلان انجام دادم، ایشان سه دلیل برای این موضوعات عنوان کردند که از درون آن ها شاخه های زیادی بیرون می زند و من در پائین با اضافات خودم آن ها را بیان کردم:

1- در گذشته گیلان با روسیه تزاری هم مرز بود، یک امپراتوری که بخش وسیعی از جهان را در اختیار داشت و به همین دلیل گیلان با بخش وسیعی از جهان راه ارتباطی داشت.از اینرو یک ایستگاه اقتصادی بود. و پس ازبه وجود آمدن شوروی کمونیستی ایران با شوروی به دلیل کمونیست بودنش ارتباطی نداشت و نقش گیلان کم کم رنگ باخت و در حال حاضر درست است که جمهوری آذربایجان، گیلان را به اروپا وصل می کند ولی در مقابل روسیه تزاری چیزی نیست.

2-نظر دولت مرکزی : همیشه گیلان را به عنوان یک حیات خلوتی به حساب می آورد. اقتصاد برای جاهای دیگر و مسافرت و تفریح در گیلان که البته از این تفریحات و گردشگری هم میهنان استان های دیگر، گیلان کم ضرر نمی بیند(در آینده در این باره بیش تر بحث خواهد شد). ا

3-عامل قومیتی: این عامل در واقع از عوامل یک و دو بوجود آمده است. در بین گیلانی ها کمتر کسی پیدا می شود که حس جاه طلبی داشته باشد، ویا اگر داشته باشد آن قدر به قومیت خود پایبند نیست. پس از انقلاب بلشویکی در روسیه، سرمایه گذاران گیلانی به تدریج این جا را مناسب سرمایه گذاری ندیدند و سرمایه های خود را به خارج از استان انتقال دادند.

پرسیدم مهمترین عامل کدام یک می تواند باشد.در جواب به من گفته شد سقوط روسیه تزاری. ولی نظر خودم مبنی بر این است:

بی مهری دولت های مرکزی با گیلان باعث شد که همیشه فشار تبلیغاتی سنگینی بر روی این استان باشد، البته از نوع منفی. این که در تمامی فیلم های صدا و سیما چه قبل و چه بعد از انقلاب می توان دید، گیلک ها را به سخره می گرفتند و میگیرند و اشخاصی که در فیلم ها با زبان گیلکی یا زبان فارسی با لهجه گیلکی حرف می زنند، یا لات هستند یا آبدارچی یا گدا یا امثالهم. این فشار سنگین تبلیغاتی باعث شده تا خانواده ها کم کم از قومیت خود زده شوند و با فرزندان خود به زبان فارسی حرف بزنند و از پس این حرکت خیلی چیزهای دیگر بروز می کند. مانند نابودی زبان گیلکی.

از عوامل بالا شاید مهمتر از همه عامل دوم باشد. چون استان گیلان با دارا بودن تمامی منابع طبیعی و قرار گرفتن در یک منطقه فوق العاده- بین رشته کوه های (خو آترا پراس) یا همان البرز می تواند هم قطب اقتصادی باشد و هم گردشگری و هم کشاورزی و هم فرهنگی مانند بسیاری از کشور های اروپایی، در واقع گیلان دارای تمامی شرایط برای پیشرفت است ولی از این شرایط استفاده نمی شود.

1- با توجه به منابع طبیعی که در گیلان است و وجود انواع منابع معدنی و فلزات و… گیلان می تواند یک قطب صنعتی باشد.

2- با این سرزمین سبز که در میان دریا و کوهستان است و دارای بیش از 48 قلعه تاریخی می باشد و بناهای بسیار تاریخی دیگر و همچنین شهر های گیلان مانند ماسوله، فومن، لاهیجان، رشت و… و همچنین نواحی تاریخی مانند گورستان های تالش و یا تپه مارلیک و … می تواند قطب گردشگری باشد. فقط وجود نوار ساحلی می تواند این جا را یک استان گردشگری کند، چه رسد به گزینه های دیگر مانند کوه و جنگل و …

3- از نظر زمین، گیلان دارای زمین های بسیار مرغوب است، برنج گیلان در دنیا بی نظیر است، و محصولات متنوع کشاورزی دیگری به صورت عمده تولید می کند. همچنین وجود رودخانه های بسیار و … می تواند گیلان را به یک قطب کشاورزی تبدیل کند. البته این همه رودخانه در گیلان وجود دارد-46 رودخانه اصلی و بیش از 200 رودخانه فرعی)- که فقط سه سد بر روی آن ها زده شده آن هم در زمان پدر و پسر.

4- گیلان دارای نامداران زیادی در زمینه های علمی ادبی فرهنگی است. اشخاص مشهوری چون پروفسور مجید سمیعی و پروفسور رضا نمونه هایی از این افراد هستند که در دنیا مطرح هستند. از نظر ادبی  گیلان دارای اشخاصی مانند شیون فومنی و  دکتر معین است.  اشخاص زیادی در تاریخ مخصوصا دانشمندان گیلانی که در منابع تاریخی با نام جیلانی آمده اند را می توان دید. صحبت درباره مفاخر علمی خود مقاله ای است که باید نوشت. گیلان دروازه تمدن مدرن به ایران است. اولین استان ایران است که کتابخانه در آن ساخته و تئاتر داشت. سال گذشته(1387) در پی صدمین سال تاسیس شهرداری در رشت، رشت کلانشهر اعلام گردید. وجود بناهای تاریخی، مدارس قدیمی و بناهای بافت قدیمی که یکی یکی بخاطر جایگزین کردن ساختمان های جدید در حال تخریب هستند می تواند گیلان را به یک قطب فرهنگی نیز تبدیل کند.

مهمتر از همه مردم گیلان هستند که ثابت کرده اند قابلیت های بسیاری را دارند، این را این مردم در طور تاریخ اثبات کرده اند. نگاهی به تاریخ گیلان بیندازید به این موضوع پی خواهید برد، حتا تاریخ ایران هم بیانگر این موضوع هست، آن جایی کهمی نویسند کوروش بدون نیروهای گیلانی خود(آماردی ها و کادوسی ها) کاری از پیش نمی برد گرفته تا آن جایی که محاصره تبریز در انقلاب مشروطه شکسته نمی شد بدون جنبش مشروطه به گیلان. البته بعد از انقلاب مشروطه هم در گیلان اولین جمهوری خاور میانه در گیلان با نام جمهوری گیلان، خود نشانگر سطح فکری مردمان این دیار است.

حالا لطفاً شما هم نظرات خود را در این زمینه ارائه دهید و همچنین پیشنهادات خود را بگوئید تا شاید بتوانیم راه حلی برای بیرون رفت از این حالت بیابیم.

قلعه هزار و پانصد ساله رودخان در گیلان - زیباترین دژ نظامی و حکومتی ایران

در فاصله 20 کیلومتری جنوب غربی فومن در قسمتی از ارتفاعات پوشیده از درخت شهرستان سرسبز فومن در جنوب غربی استان گیلان، بقایای دژ مستحکم و عظیمی خودنمایی می‌کند که هیبت و صلابت آن هر بیننده‌ای را مسحور و متحیر می‌سازد. این قلعه مهم تاریخی که مدتها مرکز فرمانروایان گیلان بوده است از بزرگترین و با عظمت‌ترین دژهای نظامی گیلان و حتی ایران به شمار می‌آید. مساحت قلعه، بالغ بر 50 هزار مترمربع و در ارتفاع 600 متری در بلندترین نقطه کوه واقع شده است. برخی از صاحب نظران، بنیاد قلعه را به دوره ساسانیان نسبت داده‌اند. قلعه در زمان حکومت سلجوقیان تجدید بنا گردیده و از پایگاههای مبارزاتی اسماعیلیان محسوب می‌شده است. نام اصلی آن به گویش تالشی که از گویشهای اصیل ایرانی است "قلعه روخونه" است که به معنی قلعه ای است در مسیر رودخانه.

برای نخستین بار در سال 1830 میلادی الکساندر شودزکو «خچکو» محقق لهستانی‌الاصل هنگام تحقیق در گیلان متوجه این قلعه شد و در یادداشتهای خود موقعیت این بنا را ثبت کرده است. وی درباره قلعه رودخان می‌نویسد: «دژی است بر بالای کوهی در قسمت علیای رودخانه‌ای به همین نام، بام آن سنگی است و طرفین ورودی دارای دو برج دفاعی مستحکم است و بر روی کتیبه سر در ورودی آن حک شده است که این قلعه برای نخستین بار در سال 918 تا 921 هـ . ق. برای سلطان حسام‌الدین امیر دباج بن امیر علاءالدین اسحقی تجدید بنا شد.

 با توجه به اینکه شهر فومن دوران طولانی مرکز حکومت گیلان، پس از خاندان اسحاقوند بوده است، اهمیت قلعه بیش از پیش قابل توجه است. کتیبه‌ای که متعلق به این قلعه است و هم اکنون در گنجینه رشت نگهداری می‌شود، حاکی از آن است که برای اولین بار در سال 918 هجری (13-1512 میلادی) تا 921 هجری (16-1515 میلادی) به فرمان «سلطان حسام‌الدین امیر دباج بن امیر علاءالدین اسحقی»، مرمت گردیده است. از این رو به" قلعه حسامی" نیز شهرت دارد. این قلعه از دو بخش ارگ (محل زندگی پادشاه و حرمسرای وی) و قورخانه (محل فعالیتهای نظامی و زندگی سربازان) تشکیل شده است. ارگ در قسمت غربی این بنا در دو طبقه واقع شده و جنس آن از آجر است. قراول‌خانه‌ها در قسمت شرقی به صورت دو طبقه با نورگیرها و روزنه‌های متعدد بر محیط اطراف مسلط است. چشمه‌ای در میان قلعه و گودترین محل آن وجود دارد.

بخش شرقی قلعه شامل: دوازده ورودی، زندان، در اضطراری، حمام و آبریزگاه و همچنین چند واحد مسکونی؛ و بخش غربی دارای دوازده ورودی، چشمه، حوض، آب انبار، سردخانه، حمام، آبریزگاه، شاه‌نشین و چند واحد مسکونی که با برج و بارو محصور شده است.

40 برج دیده‌بانی، دور تا دور قلعه را احاطه کرده که اتاقهای هشت ضلعی آن، با طاقهای رومی گنبدی پوشیده شده است. دور تا دور دیوارها و برجها روزنه‌هایی دیده می‌شود که شیب آن به بیرون قلعه و برای ریختن مواد مذاب و تیراندازی تعبیه شده است. در طول تاریخ قلعه، هیچ گاه دشمن به آن نفوذ نکرده و نتوانسته آن را فتح کند که خود نشان‌دهنده مهارت و فن‌آوری معماران بنا چه از لحاظ علوم نظامی و چه از لحاظ معماری آن است.